..........MhonZ..........

        กลับมาญี่ปุ่นได้อาทิดกว่าแล้ว อาทิดที่ผ่านมายุ่งมาก ไปนู่นไปนี่ตลอดแบบนับวันนอนที่หอได้เลย ที่ไปมาก้คือ โอซาก้า ไปจนเชี่ยวชาญ ไม่เหลือความตื่นเต้นเอาไว้เท่าไร แต่ก้ต้องไป ไปทำไมน่ะหรอ ฮ่าๆๆๆ ไปดูคอนอาราชิอีกอ่ะดิ ไปเก็บกลับมาอีกสองรอบคับ ฉลองก่อนเปิดเทอม ปิดเทอมก้ฉลอง เปิดเทอมก้ฉลอง เอาทุกเทศกาลจิงๆ เล่นเอาจนกรอบกันไปเรย

        โอซาก้ารอบนี้พิเศษกว่ารอบอื่น เพราะไม่ได้ไปดูคอนอย่างเดียว เรายังเผื่อเวลาไปเที่ยวและช็อปปิ้งอีกด้วย หลังจากดูคอนจบไปในสองวันแรก ไปโกเบเพื่อกินข้าวและเจอพี่ปุ้ย รุ่นพี่มหาลัยที่เรียนจบแล้วได้งานอยู่ที่โกเบ ได้ดิบได้ดีไปแล้ว นั่งคุยกะพี่เค้าอยู่นานมาก เนื้อหาส่วนใหญ่เปนเรื่องเกี่ยวกับชมรม เพราะพี่เค้าก้เคยอยู่เหมือนกัน แล้วก้เรื่องหางาน เพราะเราก้ต้องเริ่มๆแล้วเหมือนกัน เอาไงกะชีวิตดีวะเนี่ย

         ที่ได้ไปอีกนอกจากโอซาก้าโดม กะโกเบที่คุ้นเคย ก้ไปUSJ: Universal Studio Japan เปนธีมพาร์คอ่ะนะ สวยมั่กๆ แม้จาเสียค่าเข้าไปแพงมาก แต่คุ้มสุดคุ้ม เครื่องเล่นก้เยอะ หนุกด้วย แต่คนเยอะไปหน่อย นี่ขนาดไปวันธรรมดานะเนี่ย ได้รูปถ่ายกลับมามากมาย เอารูปที่ดูดีนิดนึงมาลงไว้ให้ดู เผื่อครายเหนแล้วเกิดเปนแรงบันดาลใจ จามาเที่ยวก้พร้อมจาพาเที่ยวนะจ้ะ ทริปเวลาไปกะปามจาให้ความรุสึกดีอยู่อย่างคือพวกเราไม่เรื่องมาก ขอแค่เปนโรงแรมเดิม ร้านกินข้าวเดิมๆ สถานที่เดิมๆ กิจกรรมเดิมๆ พวกเราก้พอใจแล้ว แม้ว่าทริปนี้จาต้องกินข้าวร้านเดิมสองครั้ง หรือช่วงดูคอน จาได้กินแต่ข้าวปั้นเอเอ็มพีเอ็ม พวกเราก้ไม่หวั่น เอาว่าง่าย สบายใจ และอิ่มท้อง ก้โอเค

 

         จบจากทริปโอซาก้าด้วยอารมอิ่มอกอิ่มใจแต่จนกรอบ เมื่อเสาอาทิดที่ผ่านมา เรายังไปต่อกันที่ค่ายชมรม ชมรมจัดค่าย วู้ฮู้ ประหนึ่งค่ายลูกเสือผู้ดี แต่กฏเยอะมาก แต่ไอ้เรื่องเข้าค่ายนี่ก้เข้าทางอยู่แล้ว ตั้งแต่สมัยมัธยมอ่ะนะ ก้เลยไป หนุกมากๆ เล่นนู่นเล่นนี่ ค่ายก้สวยมาก ติดทะเล มีปลากระโดดด้วย เกิดมาไม่เคยเหน ประทับใจมาก ชมรมเรามันเปนชมรมจิงจัง ก้เลยไม่ค่อยได้เหนคนมาเล่นกันสบายๆงี้เท่าไร ก้รุสึกดี เราไปกพิม และรุ่นน้องคนไทยอีกห้าคน เปนหญิงล้วนทั้งน้าน เค้ามีแข่งเล่นวอลเล่กัน ก้แพ้ไปหมดห้านัดรวด แต่ชนะลีลา ฮ่าๆๆๆๆ วอลเล่มันมีประเภทนี้ป่ะวะ หรือประเภทขำขันพวกเราก้อาจจะชนะ

         มีเล่นคล้ายๆบ้านผีสิงตอนกลางคืนด้วย คือให้ไปเดินในบริเวณค่ายตอนกลางคืน ถือไฟฉาย เดินกันแค่สองคน โคดเหมือนละครญี่ปุ่นเลย จับฉลากผู้ชายเดินกะผู้หญิง แทนที่เราจาเปนที่พึ่งให้คู่ได้ ปรากดว่ากลัวพอกาน เฮ้ออออ แต่ก้หนุกดี แทบไม่ได้นอน กลับมาแบบหมดแรง ปวดตามเนื้อตัว เนื่องจากไม่ได้ขยับตัวแบบนี้มานานแล้ว แล้วก้กลับมาเปิดเทอมเลย

 

         ปิดเทอมไปแปปเดียว เปิดซะแล้ว ส้ๆ เทอมนี้ จาเอาให้ดีกว่าเดิม

       ดูจากไตเติ้ล เห็นหัวข้อแล้วคงไม่ตัองอธิบายอะไรมาก มันครั้งที่5เข้าไปแล้วอ่ะเนอะ การไปเพรงโกะยังคงทำให้เราตื่นเช้าเปนนิสัยเหมือนเดิม วันนี้ก้8โมงโดยไม่ต้องมีคนปลุก ก้ตื่นเช้ามาตั้งเป็นอาทิดอ่ะเนอะ ความจิงวันนี้ตื่นสายที่สุดใน10วันที่ผ่านมา

       การไปครั้งที่5ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ทำ และผู้ร่วมงานเปลี่ยนไปทุกๆครั้ง มีอะไรใหม่ๆให้ได้ทำเสมอ โรงเรียนบ้านเขาห้วยมะหาดยังเป็นที่ที่เราอยากกลับไป คุณครูและนักเรียนที่นั่น 2ปีที่ผ่านมาสำหรับเรา ไม่มีความรุสึกของคนนอกอีกต่อไป พวกเราคุยได้ เล่นได้ เหมือนเป็นคนกันเอง น้องๆที่นั่น มีความผูกพันกันกะพวกพี่ๆอย่างเรา ถึงแม้น้องบางคนจาจบป.6ที่นั่น ไปต่อม.1ที่โรงเรียนอื่น เราก็ยังติดต่อกัน เมื่อพี่ๆไป น้องๆก้ไม่ลืมที่จะแวะเวียนมาหา เป็นอีกหนึ่งเรื่องประทับใจ

       งานส่วนที่เรารับผิดชอบหลักๆ คือดูแลเรื่องที่พัก รถโดยสาร และสิ่งอำนวยความสะดวก ดีลกับเอเจนซี่อีกที ถือเป็นงานที่ยุ่งมาก แต่เราก้คิดว่ามันเป้นเรื่องสำคัญ ยิ่งมันเกี่ยวกะตังด้วย จะทำเป็นเล่นๆไม่ได้ แล้วอีกเรื่องก้คือเรื่องให้ทุนน้องๆ ทำให้เราต้องไปเยี่ยมบ้านน้องที่พวกเราเลือกรับทุนของพวกเราทุกวัน กลับบ้านช้ากว่าบางคน แต่ก้ไม่ช้าที่สุด มีงานบางงานที่ช้ายิ่งกว่า การไปเยี่ยมบ้านน้องๆทำให้เราได้เห็นสิ่งที่เรียกว่า น้ำตาคุณแม่ เกือบทุกวัน จนแทบจาชิน แม่ที่อยากให้ลูกได้เรียน แต่ไม่มีปัญญาส่ง บางบ้านดูไร้อนาคตแม้กระทั่งข้าวเย็นยังตอบเราไม่ได้ว่าจากินอาราย เพราะไม่มี เป็นหนี้สิน ถึงแม้ทุนพวกเราจาไม่ได้ช่วยเค้าได้มากมายขนาดน้าน แต่พวกเราก็ช่วยเพิ่มโอกาสให้น้องได้เรียน ช่วยอนาคตน้องให้ดีขึ้นไม่มากก็น้อย

       ครั้งนี้บทบาทคนไทยในชมรมเปลี่ยนไปบ้าง พวกเรามีส่วนงานที่พวกเรารับผิดชอบเหมือนที่คนญี่ปุ่นมี พวกเรารุเรื่องละเอียดกันคนละด้าน เพื่อทำโปรเจ็คนั้นๆให้ได้สมบูรณ์ ไม่ใช่แค่คนที่คอยแปล คอยสื่อสาร พวกเรามีประชุมคนไทย เพื่อสรุปเรื่องที่ทำไปแต่ละวัน ของแต่ละคน แล้วก้นินทาคนอื่นหมือนที่คนไทยชอบกัน แต่ก็นั่นแหละ มันก้เปนหนึ่งในรายละเอียดของงาน อาจจะมีรุ่นพี่บางคน หรือแค่คนเดียวที่พวกเราไม่ชอบ ยิ่งทำให้พวกเราต้องสุมหัวจิกกันเค้าเบื้องหลังอยู่ประจำ แล้วพวกเรายังทำตัวนอกตารางงาน เพิ่มงานให้ตัวเองไปอีกทางหนึ่ง ทั้งหมดนี่คงเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่มีทีมที่ดีอย่าง พิม วาวา พลอย นุ่น แจน มด ทุกคนทำงานกันดีมากๆ เรียกว่าไม่มีเรื่องให้หงุดหงิดคนไทยกันเองเลย ในฐานะรุ่นพี่หนึ่งชีวิตที่ยังหลงเหลืออยู่ เราพอใจกับทีมนี้มากๆ ทุกคนพาวเวอร์ฟูลกันจิงๆ

       ตอนนี้เมื่อเค้ากลับไปแล้ว ก้เหี่ยว น้องๆทุกคนก้คงเหี่ยวเหมือนกัน อาทิดนึง ถึงมันจาสั้นแต่การใช้เวลาด้วยกัน24ชม.ทุกวัน มันก้ทำให้เกิดอารมแบบนี้ได้เมื่อต้องแยกจาก อีกแค่ไม่ถึงสองอาทิดก็จากลับไปแล้ว จาเตรียมตัว แล้วใช้เวลาที่นี่ให้คุ้ม

 

 

           กลับไทยมาแล้วจ้า เพิ่งกลับมาได้วันนี้วันที่สอง ชีวิตเปลี่ยนไปอย่างแรง เมื่อคืนนอนสี่ทุ่ม เมื่อเช้าตื่นเจ็ดโมงกว่า เยี่ยงเด็กอนามัยกันเลยทีเดียว คนที่นี่เปิดเทอมก็ต้องเปนไปตามเค้าอ่ะนะ กลับมาวันแรกก้ริดแรงซะแล้ว 

           เมื่อวานตื่นมาหกโมงกว่าเพราะว่าจาไปกะแม่กะน้องด้วย แต่งตัวเสดเรียบร้อย ก้ไป บอกแม่ว่าจาไปทำผม แม่ก้พาไปส่งร้านทำผม รอบนี้เอารูปไปให้พี่เค้าดูด้วย โดนพี่เค้าทักว่าอ้วนขึ้น แล้วก้ตักเตือนว่าห้ามอ้วนไปมากกว่านี้แล้วนะ  รูปที่เอาไปให้เค้าดูคือรูป โก โมริตะ ครั้งที่แล้วตอนตัดที่ญี่ปุ่นก้เอารูปคนนี้แหละให้เค้าดู ออกมาโคดไม่เหมือน คราวนี้ลองใหม่ช่างคนไทยน่าจาคุยกันรุเรื่องมากขึ้น ตัดแล้วก้ยืดด้วย มองไปมองมา บิเมียวว่ะ ดูแล้วเหมือนมัตสึดะวงนิวส์มากกว่า(ตอนหลังให้พิมทายว่าไปตัดทรงคราย มันก้บอกว่ามัตสึดะ) ไม่เปนไร เลยตามเลย ทำตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า เสดเอาตอนสิบเอ็ดโมง หิวข้าวมากๆ

           นั่งรถเมไปโรงเรียน ไปหาอาจานเล็ก แต่ว่าอาจานยุ่งมาก เลยนั่งคุยแปปเดียวแล้วก้ออกมา ของฝากก้ลืมเอาไปเพราะตอนเช้ารีบจัด นั่งแท็กซี่ต่อมาสยาม นัดมิ้นนี่ พิม เอ้ไว้เที่ยงที่กาโต้ ตอนแรกเดินงงๆ จำไม่ได้ว่ากาโต้มันอยู่ซอยไหน เอ้โทรมาบอกแล้วว่าจามาสาย กินก่อนได้ เบนซ์โทรมาบอกว่าจามาเจอแต่ไม่กิน เราไปถึงร้านประมาณเที่ยงยี่สิบ เหลียวซ้ายแลขวา ไม่มีครายมาเรย เราว่าเราก้สายแล้วนะเนี่ย สมเปนคนไทยกันจิงๆ คนที่มาคนแรก คือเบนซ์กะแคร์ บอกตรงๆประทับใจทรงผมแคร์มากเรย นั่งคุยๆๆๆ แล้วมิ้นนี่ก้ตามมา เม้ากันอีก ไม่รุเม้าอีท่าไหน ท็อปปิคกลายเปนไปเม้าเรื่องปาม เฮฮากัน แล้วไอ้พิมก้โทรมาตามบอกอยู่พาราก้อนไปเจอที่ร้านเรย

           กินซิสเลอร์ เม้ากันกระจุยอีกตามเคย เรียกคนเสิร์ฟว่าพี่ แต่มิ้นให้ความเหนว่า เค้าน่าจาไม่พี่แล้วอ่ะ พวกเราน่าจาแก่กว่า อ่าว ซะง้าน อย่ามาพรากความเยาไปจากเรานะ กิน กิน กิน ไม่ได้กินมานาน อยากกินมาก แล้วก้ออกไปเดินเล่นพาราก้อน เจอน้องเพชรปีหนึ่งระหว่างทาง(ไม่รุว่าสะกดชื่อถูกป่าว) แล้วก้เดินไปร้านหนังสือคิโนะ ตรงเข้าไปซื้อหนังสือวัดระดับกันเรย จิงจัง ปีนี้จาสอบให้ผ่านระดับสอง ซื้อมาเหมือนกันหมดเรยทุกคน แล้วก้เจอน้องบูมในร้าน มันตายยากมาก เพิ่งเม้าเรื่องเด็กปีหนึ่งตอนเจอไอ้เพชร คุยๆ เลือกๆหนังสือ ทุกคนได้หนังสือเรียนเล่มนึงกะนิยายอ่านเล่นเล่มนึง ตามสไตล์ครายมัน ทุกคนห้ามไอ้พิมไว้ ก่อนมันจะซื้อหนังสือประเภท กุ๊กไก่ปวดท้อง น้องวัวหลงทาง อะไรประมาณนั้น ช่างไม่เข้ากะหน้ามันเรย แต่เอ้มาแนวใหม่ซื้อหนังสือชื่อ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน อารายกันเนี่ย ตัวเองเรียนเอ็ม น้องก้เรียนวิดวะ นึกไงขึ้นมาจาอ่าน

            ออกจากร้านหนังสือไปเดินดูเสื้อผ้า ดูนู่นดูนี่ เอ้ขอกลับบ้านก่อนเพราะแม่รอ แล้วเราก้ไปนั่งกินสะเวนเซ่น เจอพี่ทาโร่กะน้องชาย แล้วก้ส้มโอกะเพื่อน กินไปเม้าไป แล้วก้ออกไปเดินสยามบ้าง พวกมันดูเสื้อผ้า รองเท้ากันสักพัก แล้วเราก้ขอกลับบ้าน คนเยอะมากเรย รถก้ติด เหนื่อยมาก แล้วก้กลับบ้านมาเนี่ย วันแรกในไทยก้หมดไปอย่างนี้

 

         ตอนนี้ตีสามแล้ว เด๋วเจ็ดโมงก้จาขึ้นรถบัสไปฟุคุโอกะ เพื่อกลับไทย คิดไปแล้วมันก้เสร้า ปีนี้เปนปีแรกที่ยืนยันกะครอบครัวว่าจาไม่รีบกลับบ้านเหมือนทุกครั้ง ขออยู่ทำงานพิเสด แล้วก้เที่ยวเล่นไปด้วยพร้อมๆกัน แต่เน้นไปทางอย่างหลัง

         ไม่มีแรงจัดของ ไม่ได้นึกอยากกลับขนาดนั้น ทั้งที่เพื่อนๆคนไทยก้ทยอยแยกย้ายกันไป กลับไทยบ้าง ไปเมืองอื่นบ้าง อยู่กันจิงๆแค่ไม่กี่ชีวิต แต่เราก้ไม่ได้เหงาขนาดน้าน ที่อยู่ตอนนี้ก้เปนสุขดี แต่ว่า บ้านอยู่เมืองไทย ก้ต้องกลับไทย รวมถึงความรับผิดชอบต่างๆที่ทำให้เรากลับไทยมาตลอดทุกปิดเทอม

         เศร้าเล้กน้อยที่งานที่เบียกาเด้นจบลง มันเปนงานที่มีแค่สองเดือนต่อปีตอนหน้าร้อน จบหน้าร้อนนี้ กว่าจาได้ทำอีกทีก้หน้าร้อนหน้า เสียดาย อุตส่าทำมาได้จนคล่อง รุเรื่องรุราวของสถานที่ที่ทำมาก รุจักกะเพื่อนร่วมงานและสนิดกันดี สนืดกะหัวหน้างาน ทุกอย่างดูไปได้สวย แม้จาเปนวันหนัก มันเหมือนอารายมันหายไป จิงๆนะ

         อารมลาจากมันก้เส้าๆแปลกๆงี้แหละ คิดไว้ในใจ กลับไปแค่เดือนเดียวเท่านั้นเอง อีกไม่นานก้จากลับมาแล้ว มองโลกในแง่ดี กลับไปเจอเพื่อนๆ ทุกๆคน

        สงสัยล่ะสิ....ว่าหัวเรื่องหมายถึงอาราย ความจิงมันคือชื่อคอนเสิดอันล่าสุด ที่เราไปดูมาเมื่อวาน อะไรนะ ไปดุอีกแล้วหรอ ไม่บ่อยนะเนี่ย อันนี้ยังถือว่าไม่บ่อย ครั้งนี้ไปแค่ฟุคุโอกะ ไปแล้วก้ประทับใจ อิ่มเอิบกลับมา จาไม่เล่าก้เด๋วจาเสียประเพณี ครายทนอ่านได้ ก้อ่านไปนะ

        เกี่ยวกะเรื่องคอน ครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่สี่ของปี เป็นอาราชิครั้งที่สาม แต่ว่าเป็นครั้งที่สี่ตั้งแต่เคยดูมา ไม่เคยมีครั้งไหนผิดหวัง ไม่ว่าจาเหนื่อยแค่ไหน ก้ต้องไปดูให้ได้ คนมันร้าก

       

        ตื่นเช้ามาตั้งแต่หกโมงครึ่งเพื่ออาบน้ามแต่งตัว ขึ้นรถรอบแปดโมง แต่ต้องไปเจอปามก่อน นัดกันไว้เจ็ดโมงยี่สิบ เพราะต้องซื้อของกินก่อน เรากะปามดูสองรอบ รอบบ่ายแล้วก้เย็น เป็นอันรุกันว่า ไปถึงบริเวณฮอลแล้วจาไม่ได้ออก เพราะว่ามันค่อนข้างไกลตัวเมือง แล้วพวกเราก้ไม่มีเวลามาก เลยต้องพึ่งขนมปังและข้าวปั้น ซื้อของกินและน้ำเสดเรียบร้อย ขึ้นรถบัส พร้อมพี่จอยซ์อีกคน นั่งรถประมาณสองชั่วโมง นั่งเล่นเกมบ้าง ฟังเพลงบ้าง หลับบ้าง แล้วก้มาถึงฟุคุโอกะ คอนรอบบ่ายเริ่มบ่ายสอง แต่ที่ต้องมาตั้งแต่สิบโมงแบบนี้เพราะว่า กลัวของหน้างานจะหมด ซึ่งพอนั่งรถผ่านฮอลก้เหนคนเยอะมาก ความตื่นเต้นก้ยิ่งเพิ่ม

        ไปถึงฟุคุโอกะ ลงจากรถ แล้วก้ต่อแท็กซี่ไปฮอลกันเรย ยืนรอต่อแถวอยู่ค่อนข้างนาน แดดก้ร้อน ลมก้แรง อารายก้ไม่รุ ยืนอยู่เกินครึ่งชั่วโมง แล้วก้ไปซื้อของ ซื้อแพมเฟลต เพนไลท์ใหม่ โปสเตอร์ พัด โฟโต้เซ็ต กำไล ที่ห้อยมือถือ ทั้งหมดรวมเปนเงินเจ็ดพันเยน ถือว่ายังพอคุมอยู่ เสดแล้วก้มานั่งรอ รอ ร้อ รอ แล้วฝนก้ตก ประตูฮอลเลยเปิดเรวหน่อย แล้วก้ได้เข้าคอนรอบบ่าย

        คอนรอบนี้ไม่มีเค้าดาว ให้นั่งรอ แล้วอยู่ดีๆไฟก้ดับ โห ทำตัวไม่ถูก (ไม่จิง) มือนึงถือพัดเขียนว่าไทย อีกมือถือเพนไลท์ เตรียมตัวสุดๆ พออาราชิออกมา ก้กรี๊ดๆๆๆๆ โอ้โห พอไปดูคอนโดมมาครั้งที่แล้ว ฮอลมันก้ไม่ใหญ่เรยนะเนี่ย ได้ที่นั่งบล็อคเอ ถือว่าค่อนข้างดี ดูแล้วเปนสุขมาก ได้ดูโซโล่พี่โชใกล้ๆ ได้เหนโอโนะแบบโคดใกล้ โอโนะกะพี่โชนี่ได้เหนพัดชัวๆ โอโนะน่าร้ากมาก ให้ยิ่งกว่าให้ ได้อยู่ใกล้ๆนานๆด้วย โอ้โห เรากะปามเลยหันไปยกมือไหว้ ไม่รุทำไม แต่ให้อารมเหมือนพระเรย ฮ่าๆๆๆ แค่อยากแสดงความเปนไทย รอบนี้นิโนะมีออกมาปฏิเสธข่าวคบกะมาซามิซึ่งออกข่าวทีวีไปเมื่อสองวันก่อน ทำให้แฟนๆโล่งใจ เราก้ดีใจ แต่ถ้าเค้าจามีแฟนก้ แล้วไง อารมประมาณนั้น ก้ดาราอ่ะนะ ตอนเอ็มซี พี่โชเล่นอารายเสี่ยวๆ สอนท่าHappinessฮาปายตามๆกาน เสดแล้วก้ออกมา

       คอนรอบเย็น เปลี่ยนทาง มานั่งบล็อคเอฟ อยู่ข้างๆ แต่ได้แถวใกล้ขึ้น มองเหนชัดขึ้น เหนอาราชิชัดขึ้น และเห็นแบ็คชัดขึ้น แบ็คก้หน้าตาดีเหมือนกานนี่หว่า ฮ่าๆๆๆๆ อารมจากินเด็กเข้าครอบงำอีกแล้ว เอ็มเอดีเปนแบ็คน่ะ ที่นั่งรอบนี้เห็นจุนเปนหลัก แล้วก้โอจังประปราย พี่โชด้วยอีกหน่อย โนะบ้าง ไอบะด้วย อ่าว ครบหมดแล้วหนิ เอาเปนว่า (ไม่ขอพูดถึงจุน แม้มันจาเต้นเก่งจิงๆ) โอโนะน่าร้ากมากๆ เมื่อวาน เหมือนมีแรงดูดโอโนะ มาบ่อยๆ มาถี่ๆ ให้เยอะๆ ดีจิงๆ ถึงจาไม่ค่อยได้อารายจากนิโนะ แต่เค้าก้น่ารักอยู่ดีอ่ะ แต่ได้ดูก้ดีแล้ว

       คอนเลิกก้วิ่งกลับไปขึ้นรถบัส เพราะคนเยอะมาก เด๋วต้องรอนานอีก รถบัสกลับเบปปุมีรอบไม่ดึก เหลือเวลาแค่ประมาณครึ่งชั่วโมงเลยอดเจอ เจ๊ครีม รุ่นพี่ที่สาธิตที่ไปเตรียม แล้วก้มาเอพียู อยากเจอมากมาย แล้วก้ซื้อข้าวปั้นอีก เปนมื้อเย็น สรุปเมื่อวานกินแต่ข้าวปั้น แล้วก้กลับมาถึง เบปปุโดยสวัสดิภาพ

 

พูดถึงเพลงในคอนที่ประทับใจหน่อย

      โซโล่ชอบทุกเพลง บอกได้เรยว่าทุกเพลงจิงๆ ไม่เหมือนคอนอื่นๆอาจจะมีชอบบ้างไม่ชอบบ้าง ชอบสุดโอโนะเรย เท่บาดใจ เต้นเข้าไปได้ ไม่มีกระดูกหรือไง เก่งจิงๆ โซโล่ไอบะfriendshipก้ดี เต้นน่ารัก เพลงนิจิของนิโนะก้ดี ช้าไปหน่อย แต่ก้ซึ้ง ของพี่โชก้ดี โซฟาแดงสวย ของจุนนี่ไม่ต้องพูดถึง มันไปเดินบนเพดาน มันทำได้ยังไง แล้วมันก้หย่อนตัวลงมา แล้วก้ทำเป็นไต่อากาศกลับขึ้นไป แค่คิดก้แย่แล้ว มันยังทำได้จิง แม้เพลงจายาไบ้มากก้ตาม

      คิดไปคิดมา เล่าไม่ไหว ชอบทุกเพลงเรยอ่ะ คอนคราวนี้ เพลงเพราะ สีสวย แสงสวย คอสตูมก้ดี เวทีก้หรู กราฟฟิคดี โอ้ย อารายก้ดี สรุปไม่มีอารายแย่เรย ดีไปหมด

 

     ประทับใจแบบไม่รุลืม เพื่อไม่ให้ลืม ก้เลยเตรียมตัวไปดูต่อที่โอซาก้า ปลายเดือนกันยาอีกรอบ แต่ก่อนหน้านั้นขอไปพักฟื้นที่เมืองไทยก่อน รักอาราชิ

          อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่พูดแบบนี้ แต่ว่า ครายคิดว่าญี่ปุ่นเปนประเทศที่อากาศดี เย็นสบายเหมือนเมืองนอกในอุดมคติ อยู่แล้วผิวจาขาวสวยผ่องใส คิดผิด หน้าร้อน ร้อนหูดับแบบที่เมืองไทยอาจจะแพ้ได้ อากาศร้อนแบบนี้ส่งผลเสียทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ และทรัพสิน ไม่รุว่าค่าไฟจาเท่าไร เปิดแอร์กระหน่ำขนาดนี้เนี่ย

          ปกติแล้วปิดเทอมเราก้จะกลับไทยแบบไม่ลังเล ปิดเทอมสองเดือนก็กลับไปเลยสองเดือน แต่รอบนี้ขอใช้เวลาที่นี่เพิ่มอีกเดือนนึง มีอะไรที่อยากทำหลายอย่าง อย่างเช่นทำงานพิเศษ ช่วงนี้ก็ทำอยู่อาทิดละสามวัน สี่วัน หรือบางทีก้ไม่ถึง แต่ก้เอาเหอะ ถึงเวลาจิงๆ แล้วกลับไม่อยากทำเยอะขนาดนั้น ขี้เกียจอ่ะ วันๆก้เอาแต่เล่นเกมอยู่อ่ะนะตอนนี้ เพราะเพื่อนเพิ่งซื้อ Nintendo Wiiมา โอ้โห ฟาดฟันกันใหญ่เลย วันแรกๆนี่เล่นกันถึงตีสี่เรย ปวดแขนไปตามๆกัน สนุกดีนะ ถ้ามีตังก้อยากซื้อกลับไปให้ที่บ้านเล่นบ้าง เกมแบบนี้พ่อแม่ก้เล่นได้เหอะ แล้วตอนนี้ก็รอไปคอนเสิดอีก ก็เลยกลับช้าหน่อย แต่ปลายเดือนนี้เจอกันแน่นอน ที่ไทย

         

          ถ้าพูดถึงหน้าร้อน ก็ต้องพูดถึงเทศกาลดอกไม้ไฟด้วย ปีนี้สนุกมาก สนุกกว่าปีที่แล้วอีก ให้อารมณ์ญี่ปุ่นมากๆ เดินกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล ช้อนปลาทองด้วยทิชชู่ ดูดอกไม้ไฟ มีคนใส่ยูกาตะเดินๆ ชมรมเรามีเปิดบู้ทช้อนปลาทองกะลูกโป่งน้ำ เราก้ไปช่วยเค้ามา ทำไปทำมาออกแนวเล่นกันเองมากกว่า สนุกมากๆ อาหารก้อร่อย ปีหน้าจามาเล่นอีกนะคับ

     จบไปอีกปีแล้วกับ ไทยวีคปีนี้ ปี2007 เมื่อวันพฤหัส ที่19 กรกฏาคม ปีนี้งานหนักเช่นเคย เหมือนกับว่า ยิ่งปีโตงานก้ยิ่งหนัก ความรับผิดชอบก้ยิ่งมีมากขึ้นตามไปด้วย ปีนี้โชว์ต่างๆยังออกมาแนวเดิม เน้นเต้น เน้นรำ มันยากที่จาหาการแสดงอย่างอื่นมาใส่อ่ะนะ มีทั้งแบบดั้งเดิม และร่วมสมัย ยิ่งใหญ่อลังการเช่นเคย

     โชว์ที่เราได้มีส่วนร่วมในปีนี้มีสองอันคือ รำกลองยาว ที่เคยรำไปแล้วเมื่อปีหนึ่ง พี่กิ้ฟเปนคนคุม เรียกกลุ่มเก่า เท่าที่จะเรียกได้ เพื่อทุ่นเวลาและพลังงาน มันก้ไม่ใช่อะไรที่จาซ้อมแล้วทำได้ภายในเวลาแปปๆอ่ะนะ และด้วยความที่เราเคยรำแล้วก้เลยพยายามช้วยพี่กิ้ฟนอกจากส่วนของตัวเอง พยายามสอนคนอื่น ดูแลเรื่องกลอง การซ้อมและต่างๆนานา แต่ก้ไม่ได้ช่วยอะไรมากขนาดน้านหรอก คนที่เข้ามาใหม่ มีเบนซ์ กะซกจินซึ่งเปนคนเกาหลี ด้วยความที่เค้าสนิทกะเบนซ์เล็ก ก้เลยดูแลกันไป ส่วนเบนซ์เล็กเก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องสอนอารายมากมายก็เป็น อ่อ อีกคนที่เพิ่มเข้ามาใหม่ในทีมคือนิค ถึงจาเอ๋อๆไปบ้าง แต่นิคก้ทำได้ดีไม่ค่อยมีปันหา ซ้อมอยู่บ่อยเหมือนกัน ซ้อมกันจนถึงคืนสุดท้ายก่อนแสดงด้วย อันนี้อันจิงออกมา คนก้ชมกันเยอะ แต่เราคนรำรุกันเองว่ามีจุดผิดพลาด แต่ก้ไม่เปนไร พวกเราพยายามกันเต็มที่แล้ว

      อีกอันนึงคือ ลูกทุ่ง อันนี้ออกแนวเอาจำนวนคนเข้าสู้ เพราะรวมทั้งหมดแล้วก้เกือบ30ชีวิต ยังคงร่วมงานอยู่กับกลุ่มเดิมๆ เช่น เบนซ์ใหญ่ เบนซ์เล็ก แชมปุ นิค แต่ว่า มีต่างชาติเข้ามาร่วมด้วยมากมาย มีคนในชมรมเราเข้ามาด้วยห้าคน เราก้รับผิดชอบในส่วนของคนในชมรมเราไป พยายามเรียกมาซ้อม มาซ้อมไม่ได้ ก้ไปสอนให้เค้าเอง คนมันเยอะก้เหนื่อยหน่อย แต่ว่าเน้นฮา เน้นหนุก ไม่เน้นเนี้ยบ ก้เลยเอาขำขันกันเอง ผ่านไปได้สบายๆ โชว์นี้ต้องขอบคุณ แนน กิ้ฟ มิ้น พิมที่มีสปิริท รับผิดชอบโช คิดท่า และสอน คงเหนื่อยกันอยู่ไม่น้อยแหละ

      ไทยวีคปีนี้ถ้าบอกว่า จนมาถึงวันจิง ทุกคนทำงานกันอย่างสามัคคีด้วยตลอด ไม่มีปันหาอารายเรย ก้คงจาหาว่าโกหก คนเยอะ งานใหญ่ ปันหาต่างๆก้จาตามมาเปนเรื่องธรรมดา อันนี้ก้บอกได้ว่า พี่เอ็ม พี่กู้ด พี่กิ้ฟดูแลควบคุมเรื่องต่างๆให้คนไทยทุกคนยังคลอดงานนี้ออกมาได้ในที่สุด เก่งจิงๆ เราเองก้มีเรื่องที่พอใจบ้าง ไม่พอใจบ้าง สุดท้ายงานออกมาได้ดี เรื่องที่ผ่านๆมา ก้พยายามลืม ก้มันมาได้ดีแล้วหนิ พยายามไม่คิดมาก ข้อดีของงานนี้ทุกปีๆก้คือ ได้รุจักคนเพิ่มขึ้น แล้วก้ได้รุจักคนลึกขึ้น แต่บางทีลึกเกินไปก้ไม่ดีนะ เราก้ไม่ได้เต้นเก่งอาราย แล้วก้ไม่ได้มีความรับผิดชอบมากนัก ถ้าเกิดว่า ได้สร้างปันหาให้คราย ก้ขอโทดด้วยนะ

      เมื่อวานเค้าก้มีปาตี้เลี้ยงจบงานกัน คนไปน้อยกว่าที่คิดแต่ก้สนุกมาก มีคนเมาด้วย อาจจะดูเปนเรื่องทำมะดา แต่ก้มีคนนึงเมาแบบน่าช็อค น้องรม(นามสมมติ) เมาแล้วหมดสติทำเอาทุกคนช็อคไปตามๆกัน ช่วยๆกันสี่ห้าคน แบกน้องรมกลับบ้านเพื่อนอย่างทุลักทุเล หนักมากๆ เล่นเอาวันนี้แขนปวด ทำให้คนที่งานเมื่อคืนสร่างเมากันหมดเรย ถึงจาเหนื่อยจาหนัก แต่ก้เปนประสปการณ์ที่ดี(รึป่าว) ฮ่าๆๆๆๆๆ โดยส่วนตัวไม่ถือโทดโกรด แต่คราวหน้าก้ดูแลตัวเองด้วยน้า

      ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนที่ช่วยกันทำงานนี้ด้วยกัน ให้เปนชื่อเสียงคนไทยอีกครั้งในปีนี้ แล้วปีหน้า เราคงจาได้กลับมาเจอกันใหม่อีกทีนะ

 

ปล.ตอนนี้นั่งใช้คอมห้องพี่ส้ม เพราะว่าคอมตัวเองเริ่มไม่อยู่ในสภาพที่ดีพอ พี่ส้มกะลังดูของที่สั่งมาใหม่อย่างสนุกสนาน